VANBETS proeft: ’t Zwaantje in Mook

In ‘VANBETS proeft’ geef ik mijn mening over over een restaurant of lunchtentje waar ik onlangs ben geweest. Traditie bij ons in de familie is dat mijn ouders trakteren op een etentje wanneer mijn zussen of ik jarig zijn geweest. Afgelopen week was mijn zusje aan de beurt en ze koos voor Herberg Restaurant ’t Zwaantje in Mook. Een gezellig restaurant in de bossen van Mook, op de grens tussen Noord-Brabant, Gelderland en Limburg. Hieronder lees je wat mijn vriend en ik hebben gegeten en en hoe wij deze avond hebben ervaren. Veel plezier!

’t Zwaantje is al decennialang een vertrouwd adres voor culinaire genieters, wandelaars en fietsers. Naast dat je er kan eten, beschikt ’t Zwaantje ook over vier hotelkamers en kun je er een feestje vieren in één van de zalen. De hele dag kun je terecht bij dit restaurant; lekker een kop koffie of een lunch tijdens een wandeling of fietstocht door de bossen, maar dus ook ’s avonds voor een diner, waar wij voor kwamen.

De koks werken uitsluitend met dagverse en het liefst regionale producten, ze zijn niet voor niets hofleverancier. Dat vind ik altijd charmant aan een restaurant: liever verse producten van het seizoen en daardoor een kleine kaart, dan een heel boekwerk waar je uit kan kiezen. Nu scheelt het wel dat ik een makkelijke eter ben.

De sfeer in het restaurant was precies hoe ik het had verwacht: gezellig, knus en het was lekker warm toeven in de herberg. Opvallend was dat de andere gasten een hoog ‘grijs op reis’ gehalte hadden, de gemiddelde leeftijd lag ongeveer rond de 65 denk ik. Maar ach, dat mag de pret niet drukken.

De kaart zag er goed uit, ik had stiekem van te voren al even gekeken op hun site. Niet teveel keuze en goed afgestemd op het seizoen: wild. En dat sloot precies aan bij de setting waar we zaten, middenin het bos. Omdat we met een vrij grote groep waren, beschrijf ik hieronder alleen de gerechten die mijn vriend en ik hebben gegeten.

Voorgerecht.
Hier waren we het allebei snel over eens. De keuze viel op de lichtgebonden paddenstoelensoep met een bitterbal van shiitake en truffel. Ik ben dol op soep als voorgerecht, lekker warm en niet al te zwaar. Daarnaast houd ik enorm van paddenstoelen, het liefst eet ik ze iedere dag. Zowel mijn vriend als ik waren blij met deze keuze, heerlijk soepje, goede hoeveelheid en die bitterbal was bijzonder lekker, een goede opwarmer voor het hoofdgerecht.


Hoofdgerecht.
Er zat een goede tijd tussen de verschillende gangen, iets wat ik altijd prettig vind. We bleven helemaal in de wildsfeer en kozen ieder een ander hoofdgerecht. Vriendlief ging voor een stoofpannetje hert, haas en wildzwijn en mijn keuze viel op het hertenbiefstukje met jus van eekhoorntjesbrood. Beide gerechten werden geserveerd met een puree van knolselderij, een stoofpeertje en rode kool. Daarnaast werden er ook frietjes en een koolsalade op tafel gezet, maar wat mij betreft totaal overbodig. Ik heb daar dan ook niets van op. Wederom was ik blij verrast met wat er op mijn bord lag, het zag er smakelijk uit en dat was het ook. Normaal ben ik geen groot fan van rode kool, maar nu in combinatie met een lekker stukje vlees en met name de jus van eekhoorntjesbrood was het echt lekker. De biefstuk was goed gebakken en ook de hoeveelheid was precies voldoende.

Ook het stoofpannetje hert, haas en wildzwijn van vriendlief viel goed in de smaak en werd leuk geserveerd. De smaken combineerde goed met de daarbij geserveerde garnituur. Vlees was lekker mals en het gerecht was goed te combineren met een glaasje rode wijn of een stevig trappistenbiertje. Wel was het een vrij machtig gerecht en was een toetje daarna eigenlijk niet meer nodig (maar wel genomen natuurlijk). Dit gerecht was lekker te combineren met de frietjes, koolsalade was overbodig.


Nagerecht.
Altijd lastig, eigenlijk zie ik vaak heel veel lekkere nagerechten op de kaart staan, maar ik kan het negen van de tien keer niet meer op. En een voorgerecht vind ik vaak té lekker om te laten schieten. Vanwege het herfstmenu van mijn vriend zat er bij hem automatisch een nagerecht bij, dat was churros met vanilleroomijs, caramelsaus en chocoladesaus. Ik koos voor een cappuccino, en ook dat was niet alleen maar een kopje koffie, maar er werd een schaaltje bij geserveerd met lekkere friandises, onder andere chocoladeboontjes, fudge en nougat. Heerlijk en toch weer nét even meer verwennerij dan alleen een cappuccino.

Wij hadden allebei nog nooit van churros gehoord, maar van mijn zus hoorden we al dat het leek op een soort langwerpige oliebollen, ze schijnen het ook weleens te verkopen in een oliebollenkraam. Best lekker, ik houd ook wel van een oliebolletje op z’n tijd, maar als nagerecht is het wel érg zwaar. Ik heb er eentje even meegepikt met vriendlief, gedoopt in de caramel- en chocoladesaus. Lekker, maar een was meer dan genoeg. Ik kan me wel voorstellen dat het lekker is op de vuist tijdens een koude winterdag, eigenlijk net zoals je een oliebol eet.


Conclusie.
Woon je in de buurt en heb je zin om een dagje lekker te gaan wandelen of fietsen in de bossen, combineer dat zeker met een bezoek aan Herberg Restaurant ’t Zwaantje. Ik vond het eten echt verrassend lekker en de sfeer was knus en gezellig. Voor mij belangrijke ingrediënten voor een gezellig diner.

Heb jij nog leuke restauranttips? Mail deze naar berichtvanbets@gmail.com en wie weet ga ik daar ook eens proeven!